„Klasyka jest bazą, awangarda rozwinięciem” - Marcin Paprocki.
Yohij Yamamoto
Początki awangardy w Europie przypadają na lata 80. XX wieku. Po okresie wielu zmian związanych z linią i fasonami, następuje czas niemalże całkowitej deformacji. Podstawowymi cechami charakterystycznymi dla awangardy są szokujące kolory, nieprzewidywalne formy, chwilami abstrakcyjne łączenia, które na pierwszy rzut oka jedynie „krzywdzą” sylwetkę. Zostają zachwiane proporcje, między innymi za sprawą rozmaitych tkanin, często syntetycznych, sztywnych, nieplastycznych. Jednocześnie projekty awangardowe mają w sobie wiele świeżości i lekkości. Marcin Paprocki uważa, że „(...) to wszystko powoduje, że moda wciąż się rozwija. Bowiem bez awangardy progres w modzie byłby niemożliwy”.

Nurt ten związany jest ściśle z projektantami japońskimi i belgijskimi. W 1982 roku Rei Kawakubo i Yohij Yamamoto zaprezentowali swoją kolekcję pret-a-porter w Paryżu, którą odczytano jako świadome przeciwstawienie się wyidealizowanemu światu mody. Znalazło ono jednak rzesze zwolenników. Cztery lata później, świat mody poznał także „Sześciu z Antwerpii”, czyli projektantów takich jak Dries van Noten, Martin Margiela, A.F. Vandervorst, Olivier Theyskens, oraz dwie ulubienice Paprockiego: Ann Demeulemeester, Veronique Branquino.
Propozycje Japończyków czy Belgów do dziś uważane są za modowy wybryk. Mimo tego ich domy mody mają się doskonale i coraz śmielej przenikają na ulicę dyskretnie mieszając się z klasyką.
Ewa Ambroziak
Zobacz również:
Top 10 Fashion Styles: Dandys
Top 10 Fashion Styles: Sneakers
Top10 Fashion Styles: Klasyka
Top10 Fashion Styles: Minimalizm
Personal shopper i osobista stylistka Dagmara Radzikowska